Nieuwjaarsreceptie 2019

onder Rotterdamse rook

waar het brandershart brandt

woedt een innerlijke strijd

tussen gevoel en verstand

want,

moet dat nou zo’n stadsdichter?

 

Schiedam is toch geen stad van woorden

nee, ze is eerder een stad van daden

van mouwen gestroopt

de vuist gebald

direct en vastberaden

dus,

moet dat nou zo’n stadsdichter?

 

ik hoor het de mensen denken

men vermoedt waarschijnlijk

een flinke klap van de molen

deze stad wil geen dichter

maar daadkracht

ik zie en voel de hete kolen

 

hete kolen waarop ik me

desalniettemin

heel erg graag begeef

omdat ik hou van deze stad

waarin ik woon

waarin ik leef

 

een stad die bruist

geroemd, verguist

multi,

maar vooral cultureel

zo divers en toch één geheel

 

waarin de één een parel ziet

maar de ander enkel brokken

dezelfde stad

een andere bril

en toch

ieder op zijn eigen manier betrokken

 

en daarom zeg ik

ja, het moet. een stadsdichter

 

omdat Schiedam de woorden verdient

die helpen onze stad

nog scherper te zien

 

dat

wat ze neemt

wat ze geeft

wat er speelt

wat er leeft

waar het glanst

waar het swingt

maar ook

waar het schuurt

en waar het wringt

 

dat wat zichtbaar is

en dat wat onder de huid

het voorspelbare

de trots

maar ook het andere geluid

 

welnu

mijn goede voornemen voor dit jaar

dat nu nog zo blanco voor mij ligt

is de woorden voegen

bij de daden

voor nét dat beetje scherper zicht

 

want ja,

dat doet een stadsdichter

 

ik schijn bij, omarm, omlijst

deze stad, die we met elkaar moeten maken

 

met daadkracht, ja

gestroopte mouwen?

check!

maar vooral

met woorden die raken

 

Terug naar Stadsdichter.