dat hij de eerste steen mocht leggen
voor zijn vertaling van de Amsterdamse school

hier, waar de bioscoop kwam, zag en overwon
in een tijd waar het geluid nog zweeg
en men keek naar “Nelly uit de Waschlijnsteeg” 
een klassiek verhaal voor het grote publiek
was óók de plek, 
waar de Schiedamse firma Standaart later trots over zou vertellen
dat de directie bij hen een Cinemaorgel liet bestellen
zodat men voortaan kon genieten van beeld mét muziek

getand metselwerk, de kleine ramen met glas in lood
prachtige bijzaken, allemaal stuk voor stuk
maar mooier nog is al het plezier en geluk
van de mensen die zorgden voor de ziel van dit pand
want dit was óók de plek,
waar Lou Daniëls trots aan zou refereren
als hij sprak over de bioscoop die hij met succes exploiteerde
dankzij zijn liefde voor films én zakelijk verstand

hier ontving de directie tijdens het tienjarig bestaan
uit handen van het voltallige personeel
een prachtig gebrandschilderd tafereel
waarmee één van de ramen werd opgesierd
maar dit was óók de plek,
waar Wim en Bram Scholte, een zangduo van weleer
hun debuut beleefden, hun allereerste keer
iets wat 10 jaar later door hen ook weer hier werd gevierd

de prachtige zaal met 326 stoeltjes en Art Deco elementen
was óók ooit de thuishaven van de heer Bonefaas, de portier
die na 20 jaar dienst dacht, wat doe ik nog hier
en vertrok om de wereldzeeën te bevaren
en het is ook de plek, 
waar Gerrit al snel wist ‘hé kip ik heb je’ 
toen hij offline (met een knipoog, in plaats van een appje)
aan Corrie in het donker zijn liefde mocht verklaren

ja, het woord monument komt van ‘monumentum’
"dat wat herinnert",  aldus het Latijn
en de Monopole is precies dat wat het moet zijn
een plek waar je door het verleden kunt dwalen

de ramen, de gevels,
ach feitelijk ‘slechts’ een hoop stenen
maar die stenen vormen wel het fundament
de basis voor al 
die mooie verhalen

want die zijn niet verdwenen
kijk nog maar eens goed naar die stenen

zij zijn het cement

Terug naar Stadsdichter.